IN DE HOOFDROL

Dit heb ik als LGBTQI-persoon van kleur geleerd over de make-upindustrie

Op dit moment is diversiteit een hot topic. En dat werd tijd. Veel mensen van kleur, zeker de LGTBQI’ers en niet-slanken onder ons, gingen te lang gebukt onder ongelijkheid. Binnen mijn werk als visagist en daarbuiten heb ik talloze beautyverhalen gehoord. Eén ding is duidelijk: te lang hebben we ons te lelijk, te harig, te dik, te donker, te mannelijk of te vrouwelijk gevoeld.

In mijn jeugd kreeg ik mee dat androgynie in de mode als iets moois werd gezien. Nooit kwam het in me op dat dit woord ook op een positieve manier op mij zou kunnen slaan. Ik associeerde opmerkingen over een mannelijk uiterlijk niet met schoonheid. Ik dacht gewoon dat ik lelijk was. Voor velen van ons die als meisje zijn opgevoed, is vrouwelijkheid (zoals bepaald door blanke mensen) iets waar we ons naar moeten vormen. Hoe moeilijk dat ook is.

Toen ik opgroeide was het normaal dat je op een schooldag vroeg opstond om je gezicht volledig kaal te plukken. Want een meisje met veel gezichtshaar, dat was niet oké. Dat gold ook voor dikke wenkbrauwen, tot recentelijk. Maar ook nu zijn degenen met mooie, bushy eyebrows blanke mensen, terwijl volle wenkbrauwen heel gewoon zijn bij mensen uit Zuid-Azië.

Er zijn nog meer van dit soort voorbeelden. De Kardashians/Jenners maakte een voller figuur populair, iets waar zwarte vrouwen en vrouwen van kleur lang om werden bespot. Het is lastig deze trend niet te zien als een die uiterlijke kenmerken van gemarginaliseerde mensen overneemt. Kenmerken die vervolgens toegankelijker worden gemaakt voor het grote publiek. Heb je brede heupen? Dan is je buik plat. Dikke wenkbrauwen? Dan hoort daar geen harige bovenlip bij. Zelfs nu moet er sprake zijn van een balans.

Als je door mijn feed op Instagram scrolt, zie je dat de foto’s van mij en mijn werk verder gaan. Ik speel met gender- en schoonheidsnormen. Daarnaast heb ik de bevoorrechte positie dat ik kan samenwerken met pioniers die de definitie van ‘acceptabel’ willen veranderen. Maar voor zowel mij als mijn klanten was het niet gemakkelijk deze foto’s te plaatsen.

Een bepaalde look krijgt online misschien wel veel likes, maar in het openbaar wordt er nog steeds gegniffeld, gestaard of gepest. Veel van mijn werk bestaat uit het maken van frisse en gewaagde looks, maar meer tijd gaat er in het verbergen van acne, stoppels en het shapen van een gezicht. Allemaal om een ongemakkelijk gevoel buiten de deur te voorkomen. De meeste foto’s laten een fantasiewereld zien waarin je je geslacht kunt onderzoeken, trots kunt zijn op je huid en kunt laten zien wie je bent. Maar de realiteit is anders.

Kunst en beeld bestaan binnen en niet buiten een wereld die korte metten wil maken met ongelijkheid. Er zijn steeds meer vrijheidsbewegingen die zorgen voor een reactie op het geweld tegen mensen van kleur, transgenders, gehandicapten en homoseksuelen. Maar ook al worden modellen en artiesten als Aaron Philip, Tina Sparkle, Travis Alabanza en Alok Vaid Menon meer erkend, ze verliezen hun bescherming.

Instagram betekent dat je zichtbaar bent, maar ook dat haters je berichten kunnen sturen, comments kunnen plaatsen of zelfs je locatie kunnen achterhalen. Onze beelden, verhalen en realiteit worden gebruikt voor de verkoop van producten die wij niet kunnen betalen. Overheden deporteren ons of nemen medische zorg, inkomsten en middelen om te kunnen overleven bij ons weg.

De publieke opinie wordt beïnvloed door onze groeiende aanwezigheid in de media. We oogsten meer lof, maar tegelijkertijd worden onze levensomstandigheden slechter. Ja, er zijn meer bekende transmensen, maar dat betekent niet dat transpersonen meer toegang hebben tot gezondheidszorg. Zelfs als je het gezicht bent van een merk kunnen de dagelijkse uitgaven lastig zijn. Media-aandacht betekent niet automatisch een regelmatig inkomen.

Mensen van kleur en de LGBTQI-gemeenschap zijn op het gebied van creativiteit de bron geweest van allerlei trends en ideeën. Bedrijven hebben deze gebruikt om er winst mee te maken. Wat je zag was een Madonna of Gwen Stefani: wij zijn zelden zelf het gezicht van ons werk en onze geschiedenis. Maar het tij keert. We worden steeds meer gehoord, met vaker gebruikte termen als cultural appropriation en de komst van meer kleuren in cosmetica. Eindelijk krijgen we een stukje van de taart die wij hebben gebakken.

Beauty, marketing en diversiteit zijn gebieden die vastgeroeste opvattingen over uiterlijk kunnen veranderen. Nu kunnen we zelf aangeven wie we als rolmodel willen en wie zijn ideeën tot leven kan brengen. Dit is het moment om de manier waarop we werken en denken te veranderen.

We willen niet alleen het gezicht zijn van reclamecampagnes: we willen ook erkenning als bedenkers. We willen niet alleen maar verschillende kleuren foundation kopen: we willen make-upartiesten en modellen van kleur evenveel aandacht geven en evenveel werk geven als hun blanke tegenhangers. Voor een advertentie of billboard is een enorm team nodig en zo’n campagne vergt veel tijd, ook in voorbereiding en postproductie. Het is niet acceptabel dat er maar één persoon van kleur of één transpersoon op een set aanwezig is. Ook al laat het uiteindelijke beeld diversiteit zien, het proces dat eraan voorafgaat is net zo belangrijk. Wat we willen is dat we in elk stadium meedoen en niet alleen maar een gezicht zijn op een poster.

 

Umber Ghauri is make-upartiest en visueel kunstenaar. De reis van Umber begon door een passie voor de erkenning van gemarginaliseerde personen, met een diploma van The Courtauld Institute of Art gevolgd door een make-upopleiding. Umber heeft een goed besef van het historische en huidige beeld binnen kunst en media en realiseerde zich dat een make-upartiest een grote verantwoordelijkheid heeft wanneer LGBTQ’ers, gehandicapten en personen van kleur achterblijven. Umber gelooft dat we allemaal onze schoonheid moeten kunnen vieren in een positieve omgeving, waar we zelf bepalen hoe we eruitzien en hoe we worden behandeld.

Opmerkingen (0)
0 opmerkingen