Hou jezelf en je producten koel | Lees meer

IN DE HOOFDROL

Links of rechts. Zwart of wit. Man of vrouw. - Column Mandy

Mandy Woelkens werkt als presentator voor o.a. &C Magazine en Netflix, schrijft voor Cosmopolitan, maakt de podcast CoupleGoals en geeft op haar Instagram-account vele #BLM kijk-, lees- en luistertips.

We lijken in een systeem te leven waarin het alleen óf het een óf het andere kan zijn. Elke dag als ik naar mijn lief kijk zie ik iets in het midden, een van de vele kleuren tussen zwart en wit, en ik zie geen man of geen vrouw. Ik zie Roos. Ik zie hen, of die. Roos is mijn verloofde, mijn partner en Roos is non binair en wordt daarom liever niet aangesproken met de voornaamwoorden hij/zij. Dat lijkt iets wat er bij vele mensen niet ingaat. 

Volgens veel mensen zijn er slechts twee genders: man en vrouw, dat wat bij je geboorte wordt vastgesteld. In mijn geval komt de constatering van de artsen overeen met hoe ik mij voel en dat maakt mij cisgender. Maar voor anderen, zoals mijn partner, is gender een complexer begrip dat niet zo binair is. Het gaat meer over persoonlijke expressie en identiteit.

In een onlangs gepubliceerde campagne vertelde Roos dat die zich niet identificeerde als man of vrouw. Maar iets daar tussenin, of misschien wel helemaal buiten dit binaire systeem. De reacties onder de post braken mijn hart. En terwijl ik dit op papier zet vullen mijn ogen zich weer met tranen. 

  • ‘Manwijf. Doe normaal.’ 
  • ‘Laat je opnemen, je spoort niet!’ 
  • ‘Verhang jezelf!’ 
  • ‘Wat heb je in je broek zitten dan? Dan weet je toch gewoon wat je bent?!’ 

En dit zijn nog een paar die tot de mildere haatcomments horen. Het breekt mijn hart. Omdat het voor velen nog onbekend en ingewikkeld is, lijkt het soms een vrijbrief te zijn om gemeen te zijn. Blijkbaar is het voor sommige mensen normaal om grensoverschrijdende vragen te stellen omdat ze iets niet begrijpen. En vragen stellen mag, begrijp me niet verkeerd. Door vragen kunnen mensen juist dichter bij elkaar komen. Maar iemand niet erkennen zou niet moeten zijn hoe we in deze wereld staan.

Gender affirmation, het erkennen van iemands gender, is een van de makkelijkste manieren om de kwaliteit van het leven van trans- en non-binaire personen te verbeteren. Op die manier erken én bevestig je hun bestaan. Het zou daarom eigenlijk normaler moeten worden om mensen naar hun pronouns, hun voornaamwoorden te vragen. Of dat je, als je jezelf voorstelt, direct je voornaamwoord erbij zegt.

‘Mijn naam is Mandy, mijn voornaamwoorden zijn zij/haar.’

En stel, dat iemand zichzelf voorstelt met pronouns die nieuw voor je zijn, zoals sommige mensen dat bij Roos hebben, herpak je jezelf gewoon wanneer je je verspreekt. Zie het meer als een verspreking dan een fout. Wanneer iemand je verbetert, maak er dan geen big deal van door jezelf extreem vaak te excuseren. Bedank degene die je verbetert en ga door met je verhaal. Als je intenties goed zijn, zijn we volgens mij al een heel eind. 

We hebben allemaal een plekje op deze wereld. Als iemand om welke reden dan ook anders is dan jij bent, is dat oké. Jij mag er ook zijn. Er wordt niks van je afgepakt, het gaat namelijk om het geven en creëren van ruimte voor iedereen. Wees trots op wie je bent, gun het een ander om dat ook te zijn en creëer ruimte voor mensen voor wie dat soms moeilijker is.

Happy Pride ya’ll. 

Opmerkingen (0)
0 opmerkingen