Gratis verzending binnen Nederland bij bestellingen boven €55 | Langere levertijden - lees meer

IN DE HOOFDROL

Marks verhaal

De geschiedenis van Lush, hoe de Employee Benefit Trust tot stand is gekomen en waarom het zo belangrijk is.

Persoonlijk denk ik niet dat ondernemers emotioneel erg stabiele mensen zijn. Sterker nog, ik denk zelfs dat het ondernemerschap een ziekte is en ik zou het niemand aanraden! Wanneer mensen me vertellen dat ze graag een ondernemer willen zijn, dan zou ik ze het liefst zeggen “Nee hoor, dat wil je niet. Geloof me, je wilt het écht niet!”, omdat ik denk dat het niet erg gezond is om continu zo gedreven en geobsedeerd bezig te zijn.

Ik wil beginnen met uit te leggen waarom ik een ondernemer ben. Ik ben namelijk een technisch ondernemer; ik verzin niet elke week een ander product dat ik aan de man probeer te brengen. Ik heb technische skills, die ik zo goed als ik kan gebruik, en voor mij heeft de focus altijd op verzorgingsproducten en geuren gelegen.

De wond van de ondernemer

Er bestaat een Engelse uitdrukking: ‘The Entrepeneur’s Wound’ (de wond van de ondernemer) en ik denk dat deze uitdrukking is ontstaan doordat veel ondernemers iets heftigs hebben meegemaakt in het verleden. Die van mij is duidelijk: mijn vader verliet ons toen ik twee was en het ging daardoor niet goed met mijn moeder. Ik ben vervolgens grootgebracht door drie vrouwen: mijn tante, moeder en oma, die alle drie last hadden van verlatingsangst. Mijn oma heeft twee oorlogen overleefd. Ze bezat een grote supermarkt in Dorchester, totdat mijn opa als vijftiger stierf, net aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, waardoor ze de zaak moest verkopen. Mijn moeder leed aan zowel polio als difterie, bij beide ziektes belandde ze in de quarantaine-afdeling van een ziekenhuis. Toen ze haar leven weer op de rails probeerde te krijgen, werd ze op haar tweeëntwintigste verlaten door mijn vader. En ik weet niet zeker waarom, maar mijn tante was een alcoholist. Zij en haar man hebben uiteindelijk samen zelfmoord gepleegd.

Ik kon het niet vinden met mijn stiefvader, waardoor ik op mijn zeventiende dakloos werd. Dit heeft uiteraard ook bijgedragen aan mijn ‘ondernemerswond’. Ik ben vervolgens tien jaar lang op zoek gegaan naar mijn ware ik.

Voordat je medelijden met me krijgt: dit was slechts een klein onderdeel van mijn leven en ik negeer nu het feit dat ik op mijn zeventiende ook mijn vrouw heb ontmoet en dat we samen een geweldig leven hebben opgebouwd.

Zoals ik al zei, ondernemers kunnen zowel nogal obsessief als erg gepassioneerd zijn. Dit kan zich op vele manieren uiten, maar meestal eindigen deze ondernemers met een bedrijf waar ze van houden, wat belachelijk veel geld waard is, maar waarvan ze vaak ook geen idee hebben wat ze ermee moeten doen.

Maar wat heeft dit allemaal te maken met het Employee Benefit Trust?

Ik zal je vertellen waar ik naartoe ga met dit verhaal - het gaat richting hebzucht. Wanneer we het daarover hebben, zou je sommige klassieke Amerikaanse ondernemers die walgelijk rijk zijn - zowel die van vroeger als van nu - ook hebzuchtig kunnen noemen. Mensen zoals J.P. Morgan, Andrew Carnegie, Bill Gates en Jeff Bezos wisten en weten niet van ophouden.

Ik heb ooit een radioprogramma gewijd aan de Libanese dichter Kahlil Gibran. Veel van zijn wijsheid pas ik toe in het bedrijfsleven. In zijn poëtische werk ‘De Profeet’ zei hij:

“Wanneer je waterput vol zit, moet je niet bang zijn voor dorst, maar juist voor de onlesbare dorst.”

Kahlil Gibran, De Profeet

Of in andere woorden: als iemand water blijft opslaan terwijl de put al vol zit, is dorst niet zijn probleem.

En dat is dus de issue. Als je maar door blijft gaan met het opslaan van geld, wat ga je er dan mee doen? Hebzucht is een belangrijk onderdeel van ondernemen, want wanneer is genoeg genoeg? En als je een obsessief persoon bent: wanneer stopt je bedrijf om de maatschappij te dienen en begint het obsceen te worden?

Leren van een kunsthandelaar

Mijn favoriete zakelijke boek is ‘Duveen: The Story of the Most Spectacular Art Dealer of All Time’. Het boek gaat over Duveen, de beroemdste kunsthandelaar ter wereld. Hij werd geboren op 14 oktober 1869 in Hull, Engeland, als oudste van twaalf kinderen. Dit boek vertelt het verhaal waarom hij werd gezien als de meest invloedrijke kunsthandelaar aller tijden. Onder zijn cliënten vielen Andrew Mellon, een Amerikaanse bankier en filantroop, en J.P. Morgan. Het is geweldig leesvoer dat ik van harte kan aanbevelen.

Duveen had vele verkooptrucjes. In zijn hele leven heeft hij drie gigantische kunst- en meubelcollecties gekocht die toen al miljoenen waard waren, met geld dat hij uiteraard van Mellons bank leende. Vervolgens kostte het hem de rest van zijn leven om het allemaal te verkopen. Hij bezat drie galerijen, maar verkocht steevast rechtstreeks en persoonlijk aan zijn klanten.

Mellon had een appartement in het centrum van New York en Duveen kocht het appartement eronder. Hij richtte het volledig in met geweldig antiek meubilair en de muren werden bedekt met Renaissance-kunst. Vervolgens gaf hij de sleutels aan Mellon en vertelde Duveen hem dat hij het appartement zo vaak kon gebruiken als hij maar wilde. Dat gebeurde een aantal jaar totdat Mellon besloot dat hij het zo graag wilde hebben, dat hij het appartement van Duveen overkocht, inclusief kunst en antiek. Dus Duveen had in één klap het complete appartement én alles erin verkocht! Briljant!

Duveens klanten waren ongelooflijk rijk. Bij gebrek aan kunst- en cultuurkennis hielp Duveen ze de prachtigste werken te kopen en ermee te onderhandelen waardoor er steeds grotere bedragen voor betaald werden.

Ik vind het echt niet erg om mijn belasting te moeten betalen, maar dit ga ik niet luidkeels verkondigen, omdat ik me zo kan voorstellen dat ik dan word uitgelachen. Wat interessant is, en de reden waarom ik je dit vertel, is dat Mellon voor de rechter moest verschijnen omdat hij de belasting ontdook. De altijd behulpzame Duveen bood aan: “Ik zal je vertegenwoordigen en dan komt het goed.” Maar hij zei Mellon niet wát hij ging doen. Eenmaal in de rechtbank vertelde Duveen dat Mellon kunst verzamelde met de intentie om die aan de staat na te laten! Het werkte en daardoor hoefde Mellon geen belasting te betalen. Tegenwoordig bestaan veel van de openbare kunstcollecties in de VS uit werken gedoneerd door Duveens rijke klanten. Je kunt tenslotte niet alles zelf houden; hoeveel geld of macht je ook hebt, je neemt schilderijen nogal lastig mee het graf in.

Het begin van Lush

In mijn twintiger jaren was ik nogal gedreven, op een ongezonde manier zelfs. Rond deze tijd ontmoette ik mijn eerste zakenpartner: Liz Weir. Zij was een collega toen ik als freelancer bij een plaatselijke kapsalon in Poole, Engeland werkte. Over een ‘ondernemerswond’ gesproken: Liz had haar eigen moeder dood in de badkamer aangetroffen toen ze 17 was… Liz en ik kregen het plan om een natuurlijke beauty- en haarkliniek in Pooles High Street te beginnen, genaamd The Herbal Hair and Beauty Clinic. Ik zou henna-feestjes houden en zij gaf beautybehandelingen. Het was een complete mislukking! We hadden helemaal geen geld en we moesten drie keer per week een Women’s Institute of Young Wives bijeenkomst organiseren om te kosten te kunnen dekken.

Twee jaar lang hoopten we wanhopig dat we onze zaak konden laten groeien. Per bijeenkomst kregen we 5 pond betaald. De ervaring an sich was best goed, want doordat we ons personeel moesten inlichten over alles op het gebied van haar en beauty groeide onze eigen expertise behoorlijk.

De samenwerking met The Body Shop

Nadat we een natuurlijke beautywinkel in Brighton genaamd The Body Shop ontdekten, kwam ik ermee in contact en maakte ik een afspraak met de eigenaar. Op die manier hoopte ik dat we een paar van onze producten aan hen konden verkopen zodat we wat geld verdienden.

Toen ik voor het eerst naar The Body Shop ging om Anita Roddick te ontmoeten, vond ik het zo spannend! Ik was compleet gefascineerd door haar. Anita bezat de meest geweldige winkel, vol met alles waarvan ik alleen maar kon dromen. Simpel verpakte producten met eenvoudige labels, zonder dure opsmuk, in allerlei verschillende formaten, zodat ook kinderen er veel van kochten.

Anita was een sprankelende vrouw vol tomeloze energie. Ze was intuïtief en wist precies wat ze wilde voor haar winkel. Binnen enkele minuten wist ze mij om haar vingers te winden. Ze was erg vriendelijk en benaderde al haar klanten ook op die manier. Ze was bijzonder enthousiast en waarschijnlijk net zo beschadigd als ik: ze was een extreem gedreven vrouw. Tijdens die eerste ontmoeting plaatste ze een bestelling van onze producten voor 1200 pond, wat fantastisch was aangezien we ontzettend blut waren. Ze beloofde me te betalen als alles bezorgd werd. Ik ontving de benodigdheden van onze leveranciers en maakte alles met de hand in mijn mini-laboratorium. Ik rijd zelf geen auto, maar Geri en Jeff, goede vrienden en mijn toenmalige huisgenoten, wel. Geri huurde een wit busje, laadde de bestelling in en hij, Mo (mijn vrouw) en ik reden alles naar Brighton. Daar ontmoette ik ook Gordon Roddick voor het eerst, Anita’s man. Hij kwam net terug van een tripje naar New York, hij was dichter, schreef korte verhalen en werkte als correspondent voor The Observer. Toen ik hem eerder aan de telefoon had gesproken, stotterde hij nogal en ik dacht eigenlijk dat ik een kleine nerd zou ontmoeten, maar Gordon bleek een bijna twee meter lange krachtpatser te zijn!

Hij gaf me de cheque en ik betaalde 50 pence om het geld eerder te kunnen innen en de leveranciers te betalen.

Anita en Gordon waren samen erg inspirerend, ze waren een soort koningspaar en zo ontzettend aardig. Maar ik was ook bang voor ze. Misschien kwam ik wel zelfverzekerd over, maar ik was zo onder de indruk van hen.

Het was een match made in heaven, aangezien zij niet de juiste expertise op haar- en beautygebied hadden en wel geld, terwijl wij genoeg kennis en ervaring hadden, maar geen cent te makken! Dus wij begonnen met de ontwikkeling van producten voor hen, en vanaf dat moment was Constantine & Weir geboren: mijn bedrijf met Liz.

In de loop der tijd hebben we een substantieel bedrijf opgebouwd waarmee we The Body Shop van onze oorspronkelijke producten voorzagen, zoals Aromatherapy, Ice Blue shampoo, Peppermint voetcrème, herbal haarkleuring, sinaasappel-badolie, misschien herinner je je ze nog.

We werden verliefd op The Body Shop, we werden verliefd op de mensen, het concept en we werden verliefd op Gordon en Anita.

In die beginjaren waren er nog wat discussies over verpakkingen en over geld verdienen door middel van dierproeven. Anita zei eerst dat “alleen dieren het iets kon schelen of er iets wel of niet op dieren werd getest!” maar toen die discussie eenmaal voorbij was, was ze overtuigd en hield ze zich aan het anti-dierproefbeleid.

Die eerste jaren waren fantastisch, met onze ethische waarden en hun drive kwamen we heel ver, Anita had zelfs een flinke voorsprong. The Body Shop bood plezier, dynamiek en invloed, en Anita’s reputatie van onverschrokken, uitdagende zakenvrouw groeide mee met succes van The Body Shop.

The Body Shop werd in de jaren 80 al snel een fenomeen, ze groeiden en breidden uit, maar wij van Constantine & Weir worstelden om hun stijgende bestellingen bij te kunnen houden. Gorden belde me op en zei “Dit is onze bestelling voor kerst”, waarop ik de producten maakte. Maar vervolgens belde hij me een week later weer om te zeggen “Dit is onze bestelling voor kerst”. Toen ik aangaf dat ik het al in orde had gemaakt, was zijn antwoord: “Nou, dit is een nieuwe bestelling, de zaken gaan blijkbaar erg goed.”

Wedden, gokken en aandelen

In het bedrijfsleven lijkt het wel alsof iedereen graag speculeert - inspelen op de financiële markten, het onderhandelen tussen bedrijven en het kopen en verkopen van aandelen. Wanneer een bedrijf of een aandeelhouder geld op de traditionele manier wil binnenhalen, moet je aandelen verkopen aan een venture capital (durfkapitaal) of meeliften op de aandelenmarkt. Hierdoor kunnen buitenstaanders die niet in het bedrijf werken wedden op het toekomstige succes ervan. Heeft een durfkapitaalbedrijf eenmaal aandelen, dan is het alleen nog maar geïnteresseerd in de sales-groei van het betreffende bedrijf. Ze willen dat er minder geld naar het personeel gaat, minder naar goede doelen en minder naar de belasting. Ze willen meer geld voor henzelf en ze zijn er meestal binnen vijf jaar klaar mee. En dat is niet het enige: beursgenoteerde bedrijven hebben zelfs de wettelijke plicht om prioriteit te geven aan deze doelen en ten koste van alles winst te maken voor de aandeelhouders. Dit is de normale gang van zaken doen en het werkt prima. Prima tenzij de bedrijven met wiens aandelen je handelt meer voor oog hebben dan alleen financiële winst.

Zo af en toe heeft een bedrijf een droom, een streven, iets ontastbaars wat niet op de balans is terug te vinden…

Anita opende de eerste The Body Shop in Brighton in 1976, ze runde de winkel geweldig goed en de zaak groeide. Tegen de tijd dat haar man Gordon terugkwam van zijn tweejarige reis door Zuid-Amerika, had ze de helft van het bedrijf aan Ian McGlinn verkocht en het geld gebruikt om een tweede shop te openen. McGlinn had 50% aan aandelen geïnvesteerd die uiteindelijk rond de 150 miljoen pond waard waren - zonder dat hij ook maar één dag in het bedrijf had gewerkt.

Er was altijd een geldtekort, dus het stel begon franchises te verkopen. Voor elke twee franchises die ze verkochten konden ze een eigen winkel openen. Maar hun behoeften bleven groeien, waardoor ze ons een miljoen pond verschuldigd waren. En ik twijfel er niet aan dat andere leveranciers hen producten leverden onder gunstige voorwaarden.

Rond 1984 was The Body Shop het zat om alsmaar fondsen te moeten werven. Gordon Riddick heeft het nog wel geprobeerd, onlangs schreef hij: “Het bedrijf in 1984 naar de beurs brengen was waarschijnlijk de domste zet die ik in mijn leven heb gedaan…” Door deze stap te zetten, konden ze zichzelf een normaal salaris geven en hadden ze geld om de hypotheek te kunnen afbetalen. Maar de beurs opgaan betekende ook dat het bedrijf niet meer om mensen draaide. De Roddicks hebben ongeveer drie keer geprobeerd om hun aandelen terug te kopen, maar tegen die tijd was de prijs te hoog. Als ze ze terug zouden kopen, zou dat de zaken hebben stilgelegd en hadden ze bovendien een torenhoge schuld.

De verkoop aan L'Oreal

Flash forward naar 22 jaar later: Anita wist dat ze hepatitis C had en in maart 2006 ging The Body Shop akkoord met een overname van 652 miljoen pond door de Franse cosmeticagigant L’Oreal.

Anita en Gordon hebben naar verluidt 130 miljoen pond verdiend aan deze verkoop.

Op 15 februari 2007 vertelde Anita in The Guardian het volgende: “Ik heb levercirrose. Ik zou nog een paar jaar kunnen leven, misschien zelfs tientallen jaren, maar het is moeilijk te zeggen.” Helaas overleed Anita Roddick in september van dat jaar.

L’Oreal was deels in handen van Nestlé en Liliane Bettencourt; het bedrijf had een reputatie op het gebied van dierproeven en was dus grotendeels in handen van een organisatie die werd beschuldigd van talloze, ethische tekortkomingen waaronder 130 WHO-overtredingen.

Ik heb de necrologie van Liliane hier, uit The Times. Het is fascinerend: ze werd geboren in 1922 en haar vader was een bedrijf begonnen op het gebied van haarverf. Het werd ‘het veilige haarverfbedrijf van Frankrijk’ genoemd…

Door de volgende zinnen krijg je een beetje een beeld van de achtergrond van het bedrijf.

“In 1935 richtte haar vader een lugubere, kwaadaardige, anticommunistische en antisemitische groep genaamd La Cagoule (‘de kap’) op en werd zelf hoofdfinancier. De groep stond bekend om wapensmokkel en het opblazen van synagogen. Vroeger vonden veel bijeenkomsten van de groep plaats op het hoofdkantoor van L’Oreal, enkele van de prominentste figuren werden later ingehuurd als bedrijfsleiders. Liliane werd grootgebracht tussen deze dubieuze figuren. Een van de leden van La Cagoule was Andre Bettencourt, op wie ze verliefd werd en met wie ze in 1950 trouwde. Na de Tweede Wereldoorlog wilden veel voormalige leden van La Cagoule hun verleden maar wat graag herschrijven, waaronder Bettencourt. Hij beweerde in 1943 lid te zijn geworden van het Frans verzet en te hebben gediend in een gevangenis gerund door Francois Mitterand, die een vriend voor het leven werd. Bettencourt diende in de jaren zestig en zeventig als minister van de Franse regering. Hij werd ook L’Oreal vice-president en was een van de rijkste mannen van Frankrijk.”

Uit The Times

Anita’s droom en de visie van The Body Shop stierven tegelijkertijd met haar. Ik wist echt niet dat Anita zo ziek was - aangemoedigd door Gordon heb ik geprobeerd het bedrijf te kopen, maar ik wist niet van Anita’s situatie, dus ik begreep niet waarom ze het bedrijf überhaupt wilden verkopen. Ik had het moeten weten.

Ik had nogal veel kritiek op de verkoop en op de Roddicks zelf, maar toen Anita overleed wilde ik dat ik niets had gezegd. Ik kwam er ’s middags om vier uur achter en ik was in shock, ik heb geen idee meer wat er door mijn hoofd ging. Ik heb de telefoon van de haak gehaald, want ik wilde met niemand praten. Toen ik om vier uur ’s nachts wakker werd, heb ik opgeschreven wat ik voor Anita voelde en hoe ik over haar dacht. Ik hield echt van haar, denk ik. De volgende dag om 11 uur ’s ochtends vroeg The Telegraph mij of ik iets voor haar necrologie wilde schrijven, dus ik stuurde ze dat.

Het was verschrikkelijk nieuws, ik wist het gewoon echt niet.

Ik begreep wel beter waarom ze het bedrijf wilden verkopen, maar ik vind nog steeds dat ze het niet aan L’Oreal hadden moeten verkopen.

Waarom doet men zoiets?

De Roddicks waren gepassioneerd en ze hadden een passie voor mensen… Dit was niet het einde dat we verwachtten en we willen ook niet dat het zo met Lush eindigt. En dat is het punt dat ik probeer te maken - het begon allemaal zo leuk! Ik hou van een happy end, en doordat het zo treurig eindigde met The Body Shop hebben we het verhaal voor Lush herschreven. Het stak mij, ik was gekwetst. Want ik ben echt heel boos geweest en ik heb veel kritiek gehad op Anita.

Als we niet zo plotseling en compleet verliefd waren geworden op The Body Shop, dan had het ons weinig gedaan. Maar we waren smoorverliefd en zelfs toen we er niet meer bij betrokken waren, waren we nog steeds verbonden met elkaar.

Zoals ik net al zei, hebben we op een bepaald punt geprobeerd The Body Shop te kopen, maar ze vroegen er te veel geld voor. Als een buitenstaander het zou kopen, konden ze er elke som voor vragen en L’Oreal had er dus 652 miljoen voor over. Als het management had geprobeerd om al het geld van het bedrijf en het personeel erin te steken, laten we zeggen zo’n 300 miljoen, dan hadden ze dat er dus voor gekregen als ze het aan hun medewerkers wilden verkopen. Wij hebben nog geprobeerd om geld te verzamelen om The Body Shop te kunnen kopen, maar we konden niet meer dan 450 miljoen pond bieden. L’Oreal had dat probleem niet, dus zij konden iedereen verslaan. Bovendien hadden ze een ethische vrijbrief nodig, dus het was hen bijzonder veel waard! De Roddicks hadden hun bedrijf aan het personeel moeten verkopen - ze hadden tot op de dag van vandaag een ethisch herkenningspunt in elke winkelstraat kunnen zijn als ze het aan hun medewerkers hadden verkocht.

Wij gaan de fout niet maken door de concurrentie aan te gaan met The Body Shop en precies zo’n bedrijf te worden als dat van hen. Ze hebben het hele punt compleet gemist, ze verkochten The Body Shop aan L’Oreal. Wie weet wat ze bij L’Oreal hoopten wat ze hadden gekocht. Ik vermoed dat ze de kritiek zat waren en dat ze degenen die het meest kritisch waren de mond wilden snoeren. Wat betreft The Body Shop, zij verloren alles waar ze jarenlang zo hard voor hadden gewerkt en ze werden een onethisch bedrijf door in zee te gaan met L’Oreal. En daardoor zijn we nu weer terug bij af, bij die hebzucht - de Roddicks konden meer geld verdienen door aan L’Oreal te verkopen.

Ze hebben een fout gemaakt.

Grappig genoeg maakte L’Oreal niet diezelfde fout. Onlangs hebben ze The Body Shop verkocht voor slechts een iets hoger bedrag dan wat zij hebben betaald, maar aan een veel ethischer bedrijf: Natura. Dus je zou kunnen zeggen dat L’Oreal eigenlijk een betere toezichthouder voor The Body Shop was dan haar eigen oprichters!

Een transparant bedrijf

Lush is altijd een transparant bedrijf geweest; de meeste mensen zouden het als ethisch omschrijven. Maar hoe definieer je ethisch? De ethiek van iedereen is anders en het verschilt per persoon. Ik denk dat een transparant bedrijf een betere term is, het feit dat onze klanten letterlijk een helder beeld hebben is ook interessanter. Ik gebruik voor mijn bankzaken Triodos, omdat zij transparant zijn: alles staat online, ik kan precies zien wat ze doen, aan wie ze geld lenen, alles. Ik ben erg blij met ze en ik wil altijd bij ze blijven, ze laten mij m’n gang gaan en dat is genoeg. Het is gewoon fijn om iemand te kunnen vertrouwen, waarbij je niet constant op je vingers wordt gekeken. Daarom is het goed om een transparant bedrijf te zijn.

De kern van ons bedrijf bestaat uit gepassioneerde mensen (of idioten!) - vegetariërs, vegans, mensen die geobsedeerd zijn door een specifiek onderwerp of een aspect van hun leven. Ik kan iedereen adviseren dat wanneer je een bedrijf zoals Lush wilt hebben, je overenthousiaste vegans moet inzetten! Sommige van deze mensen hebben we niet eens aangenomen, ze waren er gewoon van de ene op de andere dag en ze zijn nooit meer weggegaan.

Deze mensen maken een bedrijf tot een succes. Elk jaar laten we Ethical Consumer een onderzoek doen dat het Lush-personeel invult. Volgens het laatste onderzoek werkt 91% van ons personeel wereldwijd met veel plezier voor ons, is 90% trots om aan andere mensen over Lush te vertellen en vindt 93% dat we ons onze ethisch verkregen ingrediënten sterk benadrukken. Bovendien zegt een bijzonder groot deel van ons personeel dat ze niet gestrest zijn… Wat doen we verkeerd? Dat zouden ze wél moeten zijn, ik ben het continu!

Op dit moment hebben we een klein dilemma. Ik heb ervoor gezorgd dat we de kleine 100g-variant van onze Snow Fairy douchegel niet meer gaan verkopen, het flesje dat ieder kind rond kerst wil. Ik had de ruimte in de winkels nodig voor onze nieuwe, verpakkingsvrije shower gels. Douchegel is namelijk niet hetzelfde als zeep, de solid variant ervan is nogal complex om te maken. Zeep is alkalisch en kun je niet gebruiken om je haar mee te wassen, maar zeep is wel perfect geschikt om bacteriën, schimmels en ander vuil tegen te gaan. Een solid shower gel is een oppervlakte-actieve vloeistof die pH-gebalanceerd kan zijn en waarmee je alles kunt wassen en reinigen. Normaal zitten ze vol met conserveermiddelen, maar dat is niet het geval wanneer ze solid zijn, dan zijn ze zelfconserverend.

Dus het wordt een stille kerst voor mij, ik moet geduldig wachten totdat onze klanten ontdekken dat de solid shower gels een net zo leuk (schoen)cadeautje zijn als de oude 100g verpakte douchegels! Tot die tijd moet ik mij aan mijn plan houden en een beetje nagelbijten… Maar het is toch fantastisch om kinderen te kunnen leren dat hun favoriete product zonder verpakking beter is! Als ze tenminste niet besluiten dat ze toch liever een plastic flesje willen en dat bij onze concurrent gaan halen. Uiteindelijk bepalen onze klanten hoe ethisch wij zijn als bedrijf.

Mijn familiegeschiedenis

Ik had het eerder al over Geri en Jeff, mijn vrienden die hielpen de allereerste bestelling naar The Body Shop te vervoeren. Vijf jaar geleden had Jeffery een cadeau voor me, hij was voor mijn zestigste verjaardag in mijn familiegeschiedenis gedoken. Hij deed erg geheimzinnig en vroeg me te komen eten op de avond voor mijn verjaardag. Toen ik daar aankwam, had hij drie foto’s uit mijn kindertijd. Zoals ik al zei heb ik een moeilijke jeugd gehad en was ik vanaf mijn zeventiende een tijdje dakloos. Ik had geen enkele foto uit mijn jeugd, dus dat deze foto’s van mij toen ik vijf, zeven en tien jaar was er waren, was verbazingwekkend. Ik werd bang, misschien was hij iets tegengekomen wat me pijn zou kunnen doen. Hij voelde dit aan en zei: “Maak je geen zorgen, ik heb niet ineens je vader teruggehaald.”

Hoewel ik mijn vader vanaf mijn tweede niet meer ken, draag ik nog steeds zijn naam Constantine; ik heb de naam van mijn stiefvader nooit aangenomen. In een vlag van melancholie heb ik een parfum gemaakt, Dear John, gebaseerd op de geur van zijn jas die hij heeft achtergelaten. Ik kende mijn vader niet en ik wist niets over hem, maar ik ken wel de enorme leegte die hij heeft achtergelaten, de wond van de ondernemer.

Jeff had een uit het oog verloren tante van me gevonden, die in het huis van mijn vaders moeder woonde. Mijn grootmoeders handtas bevond zich nog steeds in dat huis en deze foto’s zaten in die tas. Jeffery had tante June ontmoet en samen gingen ze op onderzoek uit. In het huis vonden ze ook een luchtpost-envelop van mijn vader met Pelindaba erop geschreven. Jeffery wist dat Pelindaba een Zuid-Afrikaanse kerncentrale en nucleair onderzoekscomplex in Johannesburg was, omdat hij er industriële films had gemaakt.

Jeff en ik aten samen, hij vertelde me wat hij had gevonden en dat hij tante Jane had ontmoet. Hij vroeg me of ik zou willen dat hij naar mijn vader op zoek zou gaan - mijn eerste reactie was “Ja, natuurlijk wil ik dat”, maar ik maakte me ook zorgen voor een eventuele afwijzing. Naarmate de tijd verstreek richtte Jeff zich op het Pelindaba-spoor. Hij belde hun pensioenkantoor om te vragen of er een John Constantine geregistreerd stond. Dat klopte, en mijn zus Jo werkte er nog; zij woonde bij onze vader.

Jeff had hem dus gevonden, en hij vond mijn zussen ook. Hij praatte eerst met ze over tante June, voor het geval ze niets van mij afwisten. Mijn vader was doof, dus hij kon niet met tante June aan de telefoon praten. Toen Jeff met mijn zus Jo in gesprek was, noemde hij mijn naam en ja, ze wist van mijn bestaan af en ze had zelfs geprobeerd mij te vinden.

Wat wel interessant is, is dat toen Steve Jobs zijn vader vond, hij niet wist hoe hij moest reageren. Jeff Bezos van Amazon stuurde die van hem een e-mailtje toen een journalist hem in een kleine, zelfstandige fietswinkel vond. Mij was ooit verteld dat wanneer je de kans krijgt om je vader te ontmoeten, je direct moet gaan. Dus ik ben samen met mijn vrouw Mo en onze drie kinderen in het vliegtuig naar Zuid-Afrika gestapt om daar mijn twee geweldige zussen en mijn vader te ontmoeten. Het eerste wat hij tegen mij zei was “Wow, jij bent zelfverzekerd.” Ik voelde me allesbehalve zelfverzekerd. Daarna bleef hij zich maar verontschuldigen, maar ik zei “nee, het is vergeten en vergeven,” en vervolgens praatten we over hoe we elkaar gemist hadden.

Wat wel een beetje indruk op mij maakte, was het feit dat ik zestig was en dat ik de afweging maakte wat ik ging doen: bleef ik verder bouwen aan het bedrijf of…? Door met mijn vader te praten kwam ik erachter dat hij voor de kerncentrale had gewerkt toen ze atoombommen maakte. In die tijd is hij alcoholist geworden. Toen hij op zijn zestigste met pensioen ging, wist hij precies wat hij wilde. Hij stopte met de alcohol en begon zijn eigen bedrijf.

Dat hij toen hij zestig was had uitgevogeld wie hij was en wat-ie wilde, vond ik briljant. Dus ik kwam helemaal enthousiast terug van die reis en ook ik begon mijn leven opnieuw op mijn zestigste. Ik vroeg me wel af of de ontmoeting met mijn vader mij zou veranderen… maar nee, dat niet. Het heeft me wel hoop gegeven waar ik eerder leegte ervoer en de ontmoeting stelde me in staat om de volgende stap te kunnen zetten.

Lush Employee Benefit Trust

Lush heeft zeven grondleggers: mijn vrouw Mo, Rowena Bird, Helen Ambrosen, Liz Weir, Paul Greaves, Andrew Gerrie en ik. Liz is met pensioen gegaan en heeft haar aandeel aan de rest van ons verkocht. Gerrie is vertrokken en zijn aandelen zijn te koop. Karl sprak ook voor ons toen hij zei:

“Het is een vreselijk, afgrijselijk idee dat een bedrijf samen met haar personeel gekocht kan worden. Veel van onze medewerkers zijn al jarenlang bij ons - hun letterlijke levenswerk wordt dan met het bedrijf mee verkocht.”

Dat willen we niet voor onze medewerkers.

En dit brengt ons bij wat we nu doen.

Het merendeel van Lush’ huidige aandeelhouders is er geen voorstander van dat eigendomsoverdracht naar andere bedrijven, kapitalistische ondernemingen of de beurs kan plaatsvinden. We delen fundamentele overtuigingen dat de eigendom van het bedrijf privé moet blijven. De belangrijkste redenen om een Employee Benefit Trust aan te gaan is om het bedrijf en het personeel te beschermen, en om de medewerkers een stem te geven.

Via ons Employee Benefit Trust geloven we dat we het personeel een formelere stem kunnen geven over belangrijke zaken zoals veranderingen in de ethiek en eigendom. Tegelijkertijd wordt hun betrokkenheid verhoogd om in onzekere tijden de bedrijfsprestaties te blijven handhaven.

De meerderheid van Lush’ aandeelhouders is een prijs overeengekomen waarvoor de Employee Benefit Trust hun aandelen van hen kan kopen. Het is een vast tarief. Het is vijf keer de gemiddelde winst van de afgelopen drie jaar na aftrek van de belasting. Dit is dus iets wat we al hebben vastgesteld, we hebben hebzucht door dankbaarheid vervangen. Zo lang het bedrijf blijft groeien, is er meer geld te krijgen, dus er is geen gebrek aan motivatie. Dit is het plafond waardoor de motor van het bedrijf kan blijven draaien; het betekent dat als wij klaar zijn om onze aandelen te verkopen, we ze niet aan iemand anders willen verkopen, maar aan de EBT. Dat is de les die we hebben geleerd. En The Body Shop gaat een nieuwe toekomst tegemoet met hun nieuwe, Braziliaanse eigenaren.

Tenslotte wil ik alleen nog zeggen dat we echt niet beter zijn dan Anita en Gordon, maar dat we juist van hun fouten hebben kunnen leren.

Je kunt hier de volledige video bekijken:

 

EOA Conference 2017 keynote Mark Constantine founder of Lush

Opmerkingen (0)
0 opmerkingen