IN DE HOOFDROL

The Regeneration Story

Regeneratie: wat is het precies? Na de uitreiking van de 2018 Lush Spring Prize blikt Hoofd Inkoop Simon Constantine terug op de regeneratieve wortels van de award. Hij vertelt hoe duurzaamheid uitgroeide tot iets veel groters.

Het begon met een vraag: wat als duurzaam niet genoeg is?

Dit was een vraag die ik mezelf stelde vlak nadat ik terugkeerde in het Verenigd Koninkrijk van mijn bezoek aan Sumatra, Indonesië. Daar zag ik wat de impact is van oliepalmen. Een niet-inheemse plant die grote hoeveelheden waardevolle plantaardige olie oplevert, die in van alles wordt gebruikt: van gebak tot benzine. Een wonderboom. Een wonder, afgezien van het feit dat bij het planten ervan kostbaar, ongerept regenwoud wordt opgeofferd.

In Singapore woonde ik een persconferentie bij die was georganiseerd door de Round Table on Sustainable Palm Oil (RSPO): een groep bedrijven en non-profitorganisaties die debatteren over hoe zij palmolie duurzaam kunnen maken. Ik was op z’n zachtst gezegd teleurgesteld.

Ik had zelf de verwoestende impact van oliepalmen op het landschap gezien. Onwaarschijnlijke hoeveelheden bos waren gekapt, verbrand en vervolgens vervangen door nette rijen palmplantages, zonder enige vorm van leven. Weg waren de zeldzame vogels als de neushoornvogel die ooit vanuit de boomtoppen te horen was. Weg waren de meest bio-diverse boomsoorten op aarde, net als de wilde neushoorns en olifanten die er liepen, op zoek naar voedsel. En weg waren de orang-oetans, die tussen de bomen door slingerden. In plaats daarvan een ‘duurzame’ plantage die maar één ding oplevert: palmolie.

Als zoiets als ‘duurzaam’ kon worden aangemerkt, dan was het voor mij duidelijk: op deze manier verliezen we alles. En zo werd er een zaadje in mijn hoofd geplant.

Natuurlijk, het is gemakkelijk om op basis van één industrie, één land en met een bevoorrechte blik een antwoord te vormen. Ik kreeg bijna meteen de tegenargumenten naar me toegeworpen: “Maar jij komt uit het Verenigd Koninkrijk, jullie kappen bossen ten gunste van jullie welvaart en nu wil je verhinderen dat wij hetzelfde doen”, of: “Je werkt voor een bedrijf, dus je weet dat het niet zo eenvoudig is. We moeten nog steeds geld verdienen.”

Na deze opmerkingen bleven mijn vragen hangen. Wie was ik om de handelingen en het levensonderhoud van iemand anders te beoordelen? Of zoals mijn vader (Mark Constantine, mede-oprichter van Lush) altijd citeert: “Breek nooit de rijstkom van een ander.” In plaats daarvan besteedde ik mijn tijd daarna aan het verzamelen van meer kennis en begrip.

Ik kan niet zeggen waar ik het meest van heb geleerd. Het kan de ontmoeting zijn geweest met diegenen die te maken hebben met de naderende Sahara in Noord-Ghana of Zuid-Marokko door klimaatverandering, het zien van de illegale houtkap in de Peruaanse Amazone of het horen over de impact van kolonisatie op inheemse bevolkingsgroepen in Australië en Canada. De lijst gaat maar door.

Toen leerde ik een vriend kennen die het gesprek een andere kant op liet gaan: Paulo Mellett. Hij kwam bij ons bedrijf door een mix van passie en liefde, waar ook hij zijn aanstaande vrouw Ruth ontmoette. Hij kwam net uit het kamp van eco-warriors, een paar oorlogswonden rijker, en was door Greenpeace getraind in het beklimmen van kolencentrales.

Op het hoogtepunt van zijn activistische carrière stond Paulo pontificaal op de voorpagina van een landelijk dagblad, zwaaiend met een vlag op het regeringsgebouw. Hij had een natuurlijk charisma (zoals je dat bij hem zou verwachten) en een drive als geen ander.

Over één ding was Paulo vrij duidelijk: activisme zal de wereld nooit kunnen veranderen zonder één belangrijke factor. Hij citeerde Buckminster Fuller: “Om te zorgen dat het systeem overbodig wordt, moet je een nieuw systeem opzetten dat het oude kan vervangen.”

En nadat hij zich terugtrok uit het activisme, ging hij tot het uiterste in het zoeken van oplossingen in plaats van het bestrijden van problemen.

Paulo richtte zich op permacultuur: een beweging die in de jaren ’70 ontstond toen de wereld meer ecologisch bewust werd. Een paar Australiërs staken de koppen bij elkaar om hun ervaringen over inheemse kennis en moderne wetenschap en landbouw te delen, om zo iets te creëren wat zij ‘permanente landbouw’ noemden.

Permacultuur heeft veel veranderingen ondergaan, maar diep in de kern bevindt zich nog steeds een handleiding die laat zien hoe je de kracht en modellen van de natuur in je voordeel kunt laten werken, en waardoor je op een slimmere manier gebruikmaakt van de hulpbronnen op aarde. In essentie was dit een samenkomst van de oude en nieuwe wereld; alles wat nodig was, was een zorgvuldige visie waarmee een toekomstgerichte wereld gecreëerd kan worden. Dit was hoe Paulo het aan mij verkocht, en al snel ging ik samen met hem op ontdekkingsreis. Hij zou me vaak zijn ‘mogelijkmaker’ noemen.

Samen legden we een spaarpotje aan, zodat we diegenen konden vinden en financieren die een wereld willen creëren waarbij in harmonie mét, en niet ván de natuur wordt geleefd. Dit was idealistisch en de eerste jaren, waarin we het Sustainable Lush-fonds oprichtten (SLush), waren spannend. Toch liepen we opnieuw in de val door het begrip ‘duurzaamheid’ te gebruiken, terwijl we in werkelijkheid zelf getuige waren van het herstel, de restauratie en regeneratie van eco- en sociale systemen, die bij iedereen voor meer welvaart zorgden. Zoals Satish Kumar, milieuactivist en redacteur van het tijdschrift Resurgence, het zo mooi zegt is dit een harmonische samenspel van “Soil, Soul and Society”, dat zorgt voor een toekomst die écht in balans is.

Toen Paulo en ik onze SLush-reis vervolgden, zag ik persoonlijk hoe rivieren die dreigen op te drogen kunnen worden gered door op de juiste manier van het land gebruik te maken en door inheemse bomen zorgvuldig te planten (deze stabiliseren rivieroevers en vertragen de waterafgifte in de rivierstroom). Ik zag ook dat als met zorg en respect voor de natuur bomen worden geplant, je op dezelfde manier profiteert als van een bos, van evenwichtige temperaturen en regenval: de basis van vruchtbaarheid en biodiversiteit.

Ik heb bossen gezien die voedsel zíjn: ze produceren meer dan een eenzijdige oogst die in de hete zon heeft staan bakken ooit kan leveren. Natuurlijk, het is experimenteel en niet alles wat Paulo of ik voor ogen hadden is gebeurd, maar het was en is nog steeds het bloed dat door onze aderen stroomt, de ‘breath of inspiration’ die wij en anderen inademen, die ons duurzamer maakte en ons dichter bij ons uiteindelijke doel bracht: een bedrijf worden binnen de ‘business of making a better world’.

Paulo’s reis werd afgebroken toen hij in Ghana malaria kreeg en ziek werd – hij experimenteerde met grondwerken en dammen en stierf vijf maanden later in Brazilië aan complicaties. Zijn lessen gaan niet verloren en hoe idealistisch ze ook zijn, veel van wat hij zei is uitgekomen en zal blijven uitkomen.

Hét vraagstuk van de 21ste eeuw is hoe we een samenleving kunnen creëren die geen totale vernietiging van de wereld om zich heen nodig heeft om in de eigen behoeften te voorzien. De projecten die wij hebben gezien bieden inkomsten, levensonderhoud en een blijvende winst voor zowel de mensen als het ecosysteem waarin ze leven.

Toen Paulo en ik Gregory Landua van Terra Genesis International (een team adviseurs over permacultuur) in San Francisco ontmoetten, vertelde hij over de opkomende term ‘regeneratie’. Dit leek perfect te passen bij het gat dat we voelden toen we dachten: “Is duurzaamheid genoeg?” We gingen het gebruiken om het idee erachter over te brengen bij mensen die door de term ‘permacultuur’ werden afgeschrikt of erdoor in het duister tastten.

Vanaf dat moment bekeken we hoe we van het ondersteunen van de paar mensen die we tegenkwamen konden overgaan tot het implementeren van de term in onze bedrijfsstructuur, waardoor de vingertoppen van ons bereik knooppunten kunnen worden. Vingers die kunnen helpen bij het vinden van een manier om regeneratief te handelen, waar Lush zich ook bevindt.

Dit is natuurlijk een work-in-progress. Maar vorig jaar kochten onze klanten een palmplantage in Sumatra van 100 hectare groot die nu is gekapt. Het herstel van het bos op de helft van het land is van start gegaan; de andere helft zal worden omgezet in een agrarisch bos. Een bos waar voedselbomen en -planten dienen als een meer biodiverse manier van voedselverbouw én als een inkomstenbron voor boeren die hun dorpen en eilanden noodgedwongen verlieten, op zoek naar rijkdom uit palmolie. Ik geloof dat dit het model is dat Paulo omschreef: het herstellen van ecosystemen waarbij ook voor de mensen wordt gezorgd. Voor de volgende generatie, voor de Regeneratie.

Wanneer je het hebt over duurzaamheid en duurzaam zijn lijkt dit te suggereren dat de wereld en het leven erop voortdurend door blijven draaien, ondanks al onze acties. Maar ‘regenereren’ gaat nog veel verder. Want zorgt regeneratie er misschien voor dat het leven door blijft gaan en groeien dánkzij ons, en dat wij er onderdeel van uitmaken? We staan voor een keuze: of als mensen voorbij de natuurlijke levensgrenzen gaan tot we zo ver zijn gekomen dat we, net als een astronaut die losschiet en de lege ruimte in zweeft, niet meer kunnen worden gered. Of het alternatief: teruggaan en binnen de veilige grenzen blijven door middel van uitgebalanceerde en pragmatische oplossingen die alle vormen van leven laten gedijen.

Dit is een ontwerpfout, niet een menselijke. We hebben een samenleving gecreëerd vanuit onze ideeën en ons kunnen. Die ideeën waren echter onvoldoende geïnformeerd en beperkt in hun prestaties. We hebben een ‘systeemupdate’ nodig, een belangrijke, die deze veranderingen mogelijk maakt. Naar mijn mening maakt regeneratie hier een groot deel van uit.

Ik stel me een wereld voor waarin industrieën opkomen die oceanen en rivieren schoonmaken, bossen laten groeien en ons in staat stellen gezond te leven, samen met onze planeet. Al het andere gaat tegen het gezond verstand in, dus vergeet alle politieke argumenten eromheen.

Is het utopisch? Ja. Moeten we ernaar streven? Waarschijnlijk wel, want waarom zou je het niet doen?

Lush Spring Prize is een samenwerking tussen Lush Fresh Handmade Cosmetics en de Ethical Consumer Research Association, met een prijzenfonds van £ 200.000 dat wordt verdeeld onder projecten over de hele wereld die werken aan ecologische en sociale vernieuwing.

 

Lees alle Lush nieuwtjes in onze nieuwsbrief! Geef je nu op en mis niets!

Lees meer:

 

Illustratie: David McMillan

Opmerkingen (0)
0 opmerkingen